Werk vinden in Sydney [2]


Wouter en Linda werken momenteel in Sydney en vertellen over de zoektocht naar een (kantoor) baan. 

Zomervakantie in Sydney
We zijn nu bijna 6 weken bezig werk te zoeken in Sydney. Op zich is dat nog niet zorgwekkend lang, maar hier in Australië hebben ze omgekeerde seizoenen en dat betekent dat de zomer in aantocht is. De kerstvakantie valt daarmee samen met de zomervakantie, wat voor Nederlanders een grappig idee is. Dit betekent echter ook, zo hebben verschillende mensen ons gewaarschuwd, dat Australië een zeer rustige periode ingaat. Of zoals ze letterlijk zeiden: “December en januari gebeurt er hier eigenlijk niks”. Dat betekent dat het aanzienlijk lastiger wordt voor ons om werk te vinden in die periode. En tja, wat doen we dan? Gaan we wachten tot februari? We vonden het tijd om serieus over plan B na te gaan denken. We dachten aan de volgende opties:

  1. Reizen in Nieuw-Zeeland (we zouden namelijk niet in Australië willen blijven, vanwege de nare nasmaak). Maar helaas bleek al gauw dat er, waarschijnlijk vanwege de vakantieperiode, nergens meer campers te vinden waren, dus dat hield op.
  2. Huiswaarts keren. Hmm, dat zou inhouden dat we vanuit een solliciteerperiode in Australië naar een solliciteerperiode in Nederland over gaan. Dit leek ons niet echt goed voor de geestelijke gezondheid, dus dat viel ook af. Bovendien hadden we met Alex en Maartje afgesproken Oud & Nieuw in Singapore te vieren.
  3. Overgaan op ‘typisch’ Working Holiday Visa werk. Zoals we in ons vorige verslag hebben beschreven, worden we in onze zoektocht geremd door ons visum, maar deze is wel prima geschikt om baantjes te krijgen als op een boerderij werken, aardbeien plukken, hotelkamers schoonmaken etc. Deze optie hielden we even open.
  4. Of we konden natuurlijk gaan reizen in Zuid-Oost Azië. Hier zijn nog genoeg mooie plekken te bezoeken en het is minder belastend voor je budget. De Filipijnen kwam hierbij in beeld, omdat we hier vrijwilligerswerk hadden gezien, waarbij je de lokale bevolking helpt met de wederopbouw (bedankt supertyfoon Haiyan). Dit is iets heel anders, maar waarschijnlijk wel inspirerend.

Een van onze laatste stuiptrekkingen is dat Wouter zelfs heeft gesolliciteerd op een functie in Melbourne, terwijl we wisten dat we hierdoor eventueel weer mochten verhuizen. Ze zochten met spoed acht IT’ers, dus dit klinkt alsof Wouter meer kans zou hebben dan normaal. Binnen twee uur werd Wouter gebeld door de recruiter over de baan in Melbourne. Na nog eens twee uur ontving Wouter een bevestiging dat zijn CV was doorgezet naar de cliënt. Volgende dag belde de recruiter met goed nieuws: Hij vertelde dat ze geïnteresseerd waren en een job interview wilden en hij vroeg hoe snel wij konden verhuizen naar Melbourne. Wow! Wat gebeurt hier nou? Focussen we ons al die tijd op Sydney en dan zouden we ineens werk krijgen in Melbourne?!?! De mop van de eeuw. Maaaaaaar, dagen achter elkaar niks meer van de recruiter gehoord. Radiostilte alom. We hadden aan elkaar beloof dat, als dit niks werd, we plan B zouden opstarten.

Knalgele vacature
Alleen is Wouter heel stout geweest en heeft nog een allerlaatste sollicitatie gedaan op een knalgele vacature. Niet bepaald professioneel zou je denken. En wat denk je? Binnen twee uur ging de telefoon weer. Na een telefoongesprek van 1,5 uur met de recruiter was Wouter flink rood aangelopen en kwam hij bezweet de kamer terug binnen. Het doel van het gesprek van de recruiter was om een gevoel te krijgen over Wouter. Kennelijk was dit positief, want de recruiter heeft direct Wouters CV doorgezet naar cliënt. Jaja, dat hebben we vaker gehoord. De maandag erop (het gesprek was op een vrijdag) belde de recruiter weer: Wouter mocht dinsdag op gesprek komen. Oké, dit klinkt serieus (zal het dan toch?). Dinsdag is Wouter op gesprek geweest en dat liep op zich best aardig. Woensdag en donderdag radiostilte, dus vrijdag zelf maar even gebeld. Wouter had eigenlijk woensdag al teruggebeld moeten worden, maar dat was de collega van de recruiter helemaal vergeten. De recruiter waarmee Wouter al die tijd contact had, was sinds dinsdag ziek thuis. Hierdoor kreeg Wouter pas op vrijdag te horen dat hij een baan had en maandag meteen mocht beginnen! Linda had op dezelfde dag ook een baan geaccepteerd, dus we mochten beide beginnen op maandag. Wat kan alles toch plotseling veranderen ;-).

De aanhouder wint…
Helaas heeft Linda maar enkele dagen gewerkt en toen hield dat avontuur op. Grote teleurstelling als ze niet met je verder willen gaan, omdat ze toch geen tijd hebben om je in te werken (en daarnaast had ze een stagiaire gevonden die voor niks kwam werken). Wat nu? Toch maar backpackers job regelen? Zo gezegd zo gedaan, ik had een baan gevonden als rendierengeweienverkoper (scrabblewoord van de eeuw). Het was een soort rendiergewei op een haarband. Het doel was zoveel mogelijk te verkopen: 40% van de opbrengst ging naar een goed doel, 15% naar mij en de rest naar het bedrijf. Op de dag dat Linda zou moeten beginnen hadden ze de planning nog niet op orde, dus Linda mocht nog even wachten. Dan toch maar een andere job? Dan maar iets vertalen voor een hostel in Queensland van Engels naar het Nederlands. Na een paar rare baantjes kwam daar toch ook voor Linda een goede baan om de hoek kijken. De recruiter van Wouter had mogelijk ook een IT-baan voor Linda. De job heeft niks te maken met Linda’s achtergrond, maar toch mocht ze op gesprek komen. In totaal zouden er drie kandidaten op gesprek komen, waarvan de andere twee afgestudeerd waren in de IT. Klinkt niet hoopvol, maar een kans is een kans. Het gesprek ging goed, dus nu maar afwachten. Heel lang hoefde Linda niet te wachten, want de volgende dag kwam het goede nieuws al: Linda mocht de dag erop al beginnen! Briljant!

Zo heb je het ene moment over plan B en nog geen twee weken later ben je allebei begonnen in een kantoorbaan. We hadden dit op een gegeven moment echt niet meer verwacht.

 

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *